بر چار چوب پنجره من - اینجا که من هستم

دویست و پنجاه و هشتم ......

پرین — Tue, 22 May 2012 22:08:21 GMT

معمولا شبها دیرتر از همه می خوابم و اغلب وقتی توی تخت دراز کشیده ام و دارم کتاب یا مجله می خونم مامان میاد دم در و میگه هنوز که بیداری بخواب دیگه مگه فردا کلاس نداری ؟ و برحسب جواب اره یا نه من اصرار به خاموشی دارد گاهی هم سریع بدون اینکه من جوابی بهش بدهم برق را خاموش می کند و می روز می داند که من دیگر بلند نمی شوم برق را روشن کنم و این جوری لامپ تا صبح روشن نمی ماند و من هم صبح با آرامش بیشتری بیدار میشوم ...همه اینها را گفتم که بگویم امشب اما چنددقیقه بعد از اینکه مامان چراغ را خاموش کرد بلند شدم و کامپیوتر را روشن کردم و فیلم دیدم ..... الان هم همچنان بیدارم به خودم جایزه دادم

امرووز بلاخره پروژه ام رو با موفقیت تحویل دادم .... این چند روز تمام فکر و ذکر و خواب و خوراکم شده بود یک صفحه اکس با 117 داده که هرکدام قسمت های مختلفی داشتند و 48 پارامتر که اینها همه باهم دنیای عجیبی را ساخته بودند ...البته تاریخ ارائه دیروز بود که خب برای من به تاخیر افتاد ... و بلاخره امروز بعد از 1ساعت و 20دقیقه در انتشار استاد بودن ساعت 6و20 فایلم رو باز کرد و ساعت 6ونیم داشتم باهاش خدافظی می کردم ... موقع برگشت خونه احساس فنری رو داشتم که وزنه 100کیلویی که فشرده اش کرده بود از روش برداشته شده و حالا اون فنر آزاد آزاده ... خیلی خوشحال بودم ...اون همه استرس و شب بیداری و خستگی و اشک ریختن بابت باز نشدن فایل و سیو نشدن و خطاها تموم شد و قسمت قشنگ ماجرا اینجاست که استاد خیلی خیلی مهربان شده بود ....

واقعا جاداره که همین جا از همین تریبون اعلام کنم خدایا شکرت و به زبان عام تر و کوچه بازاری واقعا دمت گرم

امروز انقدر استرس داشتم که مبادا کارم درست نباشه پهلوی راستم به شدت تیر میکشید و بعد از اون هم سرم بود که اظهاروجود میکرد ضربان قلبمم که جایخود داشت ...همه اینا به علاوه رنگ پریدم وقتی که ارائه تموم شد و از اتاق استاد اومدم بیرون تموم شد ...حالا قراره بابت این کار کلی سور بدم

دویست و پنجاه و هفتم

پرین — Fri, 18 May 2012 06:43:30 GMT

نمی دونم چرا کشتن استاد قتل محسوب میشه ... ؟؟؟

آخه وقتی انقدر مارو اذیت میکنن نمیشه یه جوری تلافیش رو سرشون درآورد ...؟؟

از هفته پیش دائم دارم برای شادی روح رفتگان این استادمون که انقدر از ما کار می کشه فاتحه می فرستم .... الان هم که دوباره کارم ایراد پیدا کرده و برای بار چهارم کارو انجام میدم همین جوری دارم صلوات نثارش می کنم ... و سعی می کنم لبخند بزنم و ارامش و حفظ کنم ... اما بعید می دونم ارامشم همین جوری باقی بمونه ...چون دیشب بعد از 9ساعت نشستن پشت کامپیوتر و محاسبه و عددگزاری و به جواب نرسیدن دیگه ساعت 1شب کلا بریدم ... و از خستگی همین جور اشک می اومد از چشام مدیونین اگه فک کنین اشکام به خاطر پروژه بوده

ولی از حق نگذریم خودمم یه کوچولو دیر شروع کردم چون واقعا نمی دونستم انقدر سخته

اما سختیش بیشتر به خاطر اینکه همزمان با تحویل پروژه یه درس دیگه امتحان دارم که خب این موضوع ماجرا رو بیشتر ترسناک میکنه

این استادمون تا این هفته جون سالم به در برده اما نمی دونم تا هفته بعد براش چی پیش بیاد از بس بچه ها پشت سرش آه کشیدن ....

امیدوارم حداقل یه جو انصاف داشته باشه و به خاطر این همه وقتی که براش گذاشتیم از 6 نمره حداقل به همه 5 رو بده ....

دیگه حالم داره به هم می خوره انقدر که هرچی می نویسم در مورده درسه

دویست و پنچاه و ششم

پرین — Mon, 14 May 2012 06:51:40 GMT

خدایا

فقط تو می دونی حس و حال این روزای من چیه ....

اندازه خستگی تمام آدم های دنیا ، خستم ....

می خوام حالم خوب بشه ...

اما نمی دونم چطوری

نمی دونم از کجا

حتی نمی دونم از چه موقعی ....

فقط می دونم که باید حالم خوب بشه

چرا من همه ی خوشی هام رو تو زنجیر اما و اگر ها اسیر کردم ؟

می خوام تموم کنم این اسارت رو

دویست و پنجاه و پنجم

پرین — Fri, 11 May 2012 20:18:14 GMT

از باران های بهاری می ترسم

از این رعد و برق های ترسناک توی تاریکی های شب می ترسم

از همین ها که بهشان آسمان قرومبه هم میگویند ...

از همین ها که در میان صدای باران صدای خوردن در وپنجره هم میاید

از همین ها که در یک لحظه کل اسمان به خاطر رعد و برق روشن میشود

از همین ها که تا چند ساعت مدام باران می بارد

خیلی می ترسم ...

علتش را نمی دانم

فقط میدانم که خیلی می ترسم

استرس بدی می گیرم ...

با هر صدا تمام وجودم هُری میریزد پایین و حفره ی دلم خالی میشود ....

الان هم دارد از همان باران ها می بارد .... و من می ترسم .....

دویست و پنجاه و چهارم

پرین — Fri, 11 May 2012 19:52:25 GMT

دیگر شتابی ندارم

می خواهم در هر قدم پاهایم را ارام روی زمین بگذارم

می خواهم بپذیرم تمام دردها و خوشی های زندگی را

تمام شکست ها و موفقیت ها را

تمام اشک هایی را که از شادی و غم روی گونه هایم دویدند

همه را میپذیرم

من با همه ی اینها رشد میکنم

قد میکشم و ریشه هایم را محکم میکنم

می خواهم هر نفس را زندگی کنم

می خواهم با ، زنده گی،

زندگی کنم

مهم نیست تونل زندگی ام ممکن است چقدر تاریک باشد

مهم این است که جیب هایم پر از شمع است و کبریت هم در دستان خدا ست

باید مواظب شمع هایم باشم ....خدا در روشن کردن کبریت دریغ و درنگ ندارد ....

دویست و پنجاه و سوم

پرین — Fri, 11 May 2012 11:27:08 GMT

گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من

بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد

تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم

الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من

بر غنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

یادمه این شعر اولین هدیه ی من به مامان به مناسبت روز مادر بود ....

7سالم بود و تازه فهمیده بودم که همه برای این روز واسه ماماناشون کادو میخرن

خب پولام رو هم خرج کرده بودم دلمم نمی خواست که شریک هدیه های خواهرام بشم

این بود که از توی کتابایی که تو خونه داشتیم با کمک خواهرم این شعر رو پیدا کرده بودم و سعی کرده بودم حفظش کنم ... بعد وسطاش هی یادم میرفت و آخرش کتاب رو باز کردم و همه ی شعر رو از رو کتاب خوندم براش ...

یادش به خیر.....

...

دویست و پنجاه و دوم

پرین — Wed, 09 May 2012 14:54:04 GMT

این بی انصافیه

خیلی بی انصافیه

هروقت نیاز دارم کسی کمکم کنه همه روشون اون طرفه هیچ کس برنمی گرده منو ببینه

باشه

دیگه هیچ توقعی ندارم

فقط منم

یه روزی

پشتم رو میکنم به همه اونها و آروم اروم ازشون دور میشم انقدر دور که حتی اگه برگشتن سایه ام رو هم نبینن

دویست و پتجاه و یکم

پرین — Wed, 09 May 2012 11:35:04 GMT

نیم ساعته فقط دارم اشک میریزم به خاطر یه نقشه 6 نمره ای مسخره

تو محاسباتش خطا وجود داره و من نمی فهمم ایراد کار کجاست

نقشه ام رو گذاشتم روی زمین 4 زانو نشستم کنارش خیره شدم بهش و دوتا دستام و زدم زیر چونه ام که اشکام رو جمع کنن

چشام باد کرده و میدونم سردرد عظیمی در انتظارمه

شاید مجبور بشم دوباره همه چی رو از نو بکشم .... سخت نیست ولی خیلی وقت گیره .... و من هم فرصت ندارم .....

دلم می خواد برم انصراف بدم و این پروسه عذاب رو تمومش کنم

پ.ن : اگه بهم بگن یا باید بمیری یا فوق لیسانس شرکت کنی من ترجیح می دم بمـــــــــــــــــــــــــــــــیرم

دویست و پنجاهم

پرین — Wed, 09 May 2012 08:59:29 GMT

فک کنم هدف خدا از خلقت استادای دانشگاه نشون دادن یه نمود زمینی از لجبازی بوده

به جــــــــــــــــــــــــــان خودم...

یه حرفی میزنن ولی بعدش دقیقا عکسش رو عمل میکنن و دست دانشجویی رو که ما باشیم میزارن تو پوست گردو

باشه اشکال نداره

نمره ی ما ها دست شماست و دربرابر حرفا و تیکه هایی که جلو دوست و آشنا بهمون می اندازید هیچ کاری نمی تونیم بکنیم

اشکال نداره ما هم یــــــــــــه خــــــــــدایــــــــــی داریم

اولش میگن فلان کار نمره ای نداره ولی بعدش که دقیقا فقط من و دوستم انجامش نمی دیم و مهلتش میگذره میگه نمره داشته و فلان و بیسار و چشم غره های استاد به دانشجو به قول خودش رفتار چکشی

اشکال نداره دل ما شکست ...ایشالا اون همیشه شاد باشه ....

من که استادمون و بخشدیدمش ....

امیدوارم خدا هم از سر تقصیراتش بگذره و مکه ای که قراره 5 خرداد بره مورد قبول حق واقع بشه ...

هــــــــــــــــــــٍـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی روزگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار

کاش پیام نور درس میخودنم که چشمم به جمال هیچ استادی روشن نمی شد ...

والا با این نوناشون ....

دویست و چهل و نهم

پرین — Mon, 07 May 2012 17:37:58 GMT

یک شنبه ها و دوشنبه ها روزهای کش داری هستند ... خیلی طولانی و به همان اندازه هم خسته کننده با درس های فوق العاده سخت ...

یک شنبه و دوشنبه ها بعد از ظهر وقتی میرسم خانه احساس یک ادامس اوربیت یا ریلکس را دارم که از صبح جویده شده .... تمام طعمش از بین رفته و فقط یک جنازه متحرک ازش باقی مانده که آویزان تاکسی و مترو و اتوبوس خودش را تاخانه کشانده ... همین ...

وقتی هم که میرسم خانه تازه خستگی و سردرد شروع میشود و دیگر حس و حال انجام هر کاری ازبین میرود ....

امروز اما با اینکه خسته هستم اما شادم ... نمی دانم یه حس خوبی دارم ....

12 روز دیگر زمان تحویل پروژه یکی از درس هاست و من هنوز در اصلی ترین کارهایش مانده ام ...نمی دانم چرا دستم به کار نمی رود .... خیلی نگرانم خیلی

بلاخره باید از یک جایی شروعش کنم ...

خدا کند خوب از کار دربیاید